১৯ ছেপ্টেম্বৰ : এজন শিল্পীৰ মৃত্যু নে এটা যুগৰ অৱসান?
ৰেখা বৰগোহাঁই

১৯ ছেপ্টেম্বৰ , অসমীয়া জনজীৱনত এই তাৰিখটো কেৱল এটা দিন হৈ থকা নাই। এই দিনটোৱে অসমীয়া জনজীৱনক সোঁৱৰাই থাকিব এজন শিল্পীৰ প্ৰস্থানৰ কথা; এনে এজন শিল্পীৰ, যাৰ কণ্ঠ কেৱল বিনোদনৰ মাধ্যম নাছিল, বৰং এটা সময়ৰ অনুভূতি, এটা প্ৰজন্মৰ মানসিকতা আৰু অসমীয়া সমাজৰ বহু অনুচ্চাৰিত কথাৰ ভাষা আছিল।
জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যু সেয়ে কেৱল এজন জনপ্ৰিয় গায়কৰ মৃত্যু বুলি চালে ঘটনাটোৰ গভীৰতা ধৰা নপৰে। ইয়াক বুজিবলৈ হ’লে জুবিন গাৰ্গক এজন ব্যক্তি হিচাপে নহয়, এটা সাংস্কৃতিক পৰিঘটনা হিচাপে চাব লাগিব।
অসমীয়া সংগীতৰ এটা দীঘলীয়া পৰম্পৰা আছে। লোকসংগীত, বিহুগীত, বৈষ্ণৱ পদাৱলী, জ্যোতিপ্ৰসাদ-ভূপেন হাজৰিকাৰ আধুনিক গীত—এই সকলোবোৰে অসমীয়া সংগীতৰ ভেটি গঢ়িছে।
জুবিন গাৰ্গ এই পৰম্পৰাৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিচ্ছিন্ন কোনো শিল্পী নাছিল। কিন্তু তেওঁ পৰম্পৰাক অনুকৰণ কৰি থমকি থকা শিল্পীও নাছিল। তেওঁৰ বিশেষত্ব আছিল—পৰম্পৰাক আধুনিকতাৰ সৈতে সংযোগ কৰা।পশ্চিমীয়া সংগীতৰ প্ৰভাৱ, ৰক, পপ, ফিউজন, চলচ্চিত্ৰ সংগীত আৰু অসমীয়া লোকসুৰৰ বিভিন্ন উপাদানক তেওঁ নিজৰ সৃষ্টিশীলতাৰে এক নতুন ৰূপ দিলে। ফলত অসমীয়া সংগীতে নতুন শ্ৰোতা লাভ কৰিলে।এয়া কেৱল সংগীতৰ শৈলীগত পৰিৱৰ্তন নাছিল। ইয়াৰ সৈতে জড়িত আছিল এটা সামাজিক পৰিৱৰ্তন।নতুন প্ৰজন্মই অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে যে অসমীয়া ভাষাতো আধুনিক সংগীতৰ সকলো সম্ভাৱনা আছে। অসমীয়া ভাষাত প্ৰেমৰ কথা ক’ব পাৰি, বিদ্ৰোহৰ কথা ক’ব পাৰি, নগৰীয়া জীৱনৰ কথা ক’ব পাৰি, ব্যক্তিগত সংকটৰ কথা ক’ব পাৰি।
অৰ্থাৎ জুবিনে অসমীয়া সংগীতক কেৱল নতুন সুৰ দিয়া নাছিল; তেওঁ অসমীয়া ভাষাত আধুনিক অনুভূতি প্ৰকাশৰ পৰিসৰ বহল কৰিছিল।
‌‌ জুবিন গাৰ্গৰ জনপ্ৰিয়তাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশটো হয়তো ইয়াতেই—তেওঁৰ সৈতে অসমীয়াৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এক গভীৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈ উঠিছিল।অসমৰ বাহিৰত থকা এজন অসমীয়াৰ বাবে জুবিনৰ গান বহু সময়ত নিজৰ ঘৰলৈ ঘূৰি যোৱাৰ এক মানসিক দুৱাৰ আছিল।কাৰণ ভাষা কেৱল যোগাযোগৰ মাধ্যম নহয়; ভাষা স্মৃতিৰো ঘৰ।জুবিনৰ গানত অসমীয়া ভাষাই সেই স্মৃতিৰ ঘৰটোক বহু মানুহৰ বাবে পুনৰ মুকলি কৰি দিছিল।
এইখিনিতে জুবিনৰ অৱদানক কেৱল “জনপ্ৰিয় গায়ক”ৰ পৰিসৰত সীমাবদ্ধ কৰিলে ভুল হ’ব। তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তাৰ মাজত অসমীয়া ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি এক নতুন প্ৰজন্মৰ আত্মবিশ্বাসো নিহিত হৈ আছিল।

তেওঁৰ মাজত আছিল এক ধৰণৰ অপ্ৰাতিষ্ঠানিকতা।তেওঁক দূৰৰ মঞ্চত থকা তাৰকা যেন লগা নাছিল। মানুহে তেওঁক নিজৰ মানুহ বুলি ভাবিব পাৰিছিল। তেওঁৰ ভাষা আছিল সহজ, তেওঁৰ আচৰণত আছিল এক ধৰণৰ স্বতঃস্ফূৰ্ততা, আৰু তেওঁৰ সৃষ্টিত আছিল মানুহৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ সুৰ।সেয়েহে জুবিনৰ সৈতে অসমীয়াৰ সম্পৰ্কটো বহু সময়ত শিল্পী-শ্ৰোতাৰ সম্পৰ্কৰ সীমা অতিক্ৰম কৰিছিল।
তেওঁ আছিল—কাৰোবাৰ কৈশোৰৰ সংগী,
কাৰোবাৰ প্ৰেমৰ স্মৃতি,কাৰোবাৰ যৌৱনৰ প্ৰতীক,কাৰোবাৰ প্ৰবাসী জীৱনৰ ঘৰলৈ যোৱাৰ বাট।এই কাৰণেই তেওঁৰ মৃত্যুৰ খবৰ ব্যক্তিগত শোকৰ দৰে অনুভূত হয়।
জুবিন গাৰ্গৰ শিল্পীসত্তাৰ আন এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ আছিল তেওঁৰ বিদ্ৰোহী মনোভাৱ।সঁচা শিল্পী কেতিয়াও কেৱল সমাজৰ মনোৰঞ্জনকাৰী নহয়। তেওঁ সমাজক প্ৰশ্ন কৰে, প্ৰচলিত ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনায় আৰু মানুহৰ ভিতৰৰ অস্বস্তিক ভাষা দিয়ে।জুবিনৰ ক্ষেত্ৰতো এই দিশটো স্পষ্ট আছিল।তেওঁৰ সৃষ্টিশীলতাত আৰু ৰাজহুৱা উপস্থিতিত বহু সময়ত সমাজৰ প্ৰচলিত কাঠামোৰ প্ৰতি এক প্ৰশ্নবোধক মনোভাৱ দেখা গৈছিল।এই বিদ্ৰোহেই তেওঁক কিছুমান মানুহৰ বাবে বিতৰ্কিত কৰি তুলিছিল; কিন্তু একে সময়তে এই বিদ্ৰোহেই তেওঁক আন বহু শিল্পীৰ পৰা পৃথক কৰিছিল।কাৰণ জনপ্ৰিয় হোৱা আৰু নিজৰ সময়ৰ সৈতে প্ৰশ্ন কৰা—এই দুয়োটা একেলগে ধৰি ৰখা সহজ নহয়।
অসমীয়া সংগীতৰ লগতে চলচ্চিত্ৰতো জুবিনৰ উপস্থিতি উল্লেখযোগ্য।চলচ্চিত্ৰৰ গান মানুহৰ মাজলৈ অতি দ্ৰুতগতিত যায়। এই মাধ্যমক তেওঁ অসমীয়া সংগীতৰ বিস্তাৰৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰিছিল।অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে সংগীতক কাহিনীৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আবেগিক উপাদানলৈ লৈ যোৱাৰ ক্ষেত্ৰত ভূমিকা পালন কৰিছিল।তদুপৰি ভাৰতীয় মূলসুঁতিৰ চলচ্চিত্ৰ সংগীতৰ জগততো তেওঁ নিজৰ কণ্ঠৰে পৰিচয় সৃষ্টি কৰিছিল। কিন্তু
ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসৰত পৰিচিত হোৱাৰ পাছতো তেওঁ নিজৰ অসমীয়া পৰিচয় এৰি যোৱা নাছিল।বৰং বহু সময়ত সেই পৰিচয়েই তেওঁৰ শিল্পীসত্তাৰ মূল শক্তি হৈ পৰিছিল।
এজন শিল্পীৰ মৃত্যুৰ পাছত সাধাৰণতে মানুহে তেওঁৰ গানবোৰ পুনৰ শুনে। পুৰণি ফটো বিচাৰে। সাক্ষাৎকাৰ চায়। স্মৃতি ৰোমন্থন কৰে।
কিন্তু জুবিনৰ ক্ষেত্ৰত এই স্মৃতি-চৰ্চাৰ পৰিসৰ হয়তো আৰু বহল হ’ব।কাৰণ তেওঁৰ সৃষ্টি কেৱল সংৰক্ষণ কৰাৰ বস্তু নহয়; ইয়াক নতুন প্ৰজন্মৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন আছে।
সেয়েহে ১৯ ছেপ্টেম্বৰৰ দিনটো জুবিন গাৰ্গৰ স্মৰণীয় দিন হিচাপে কেৱল আমি পালন কৰোঁ, তেন্তে আমি জুবিনক সঁচাকৈ সন্মান কৰা নহ’ব।
তেওঁক সন্মান জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে তেওঁৰ সৃষ্টি সংৰক্ষণ কৰা,অসমীয়া সংগীতৰ ইতিহাসত তেওঁৰ অৱদান নথিভুক্ত কৰা,তেওঁৰ গানৰ সংগীতমূল্য বিশ্লেষণ কৰা,তেওঁৰ সৃষ্টিৰ ওপৰত গৱেষণা কৰা,আৰু নতুন প্ৰজন্মক অসমীয়া ভাষাত সৃষ্টিশীল হোৱাৰ আত্মবিশ্বাস দিয়া।
জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যুৱে এটা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে—আমি আমাৰ শিল্পীসকলক জীয়াই থাকোঁতেই কিমান মূল্য দিওঁ?এজন শিল্পীৰ মৃত্যুৰ পাছত স্মৃতিসৌধ, অনুষ্ঠান, শ্ৰদ্ধাঞ্জলি আৰু স্মৰণসভা অনুষ্ঠিত কৰাটো সহজ। কিন্তু শিল্পী জীয়াই থাকোঁতে তেওঁৰ সৃষ্টিক, তেওঁৰ স্বাধীন মতক আৰু তেওঁৰ পৰীক্ষামূলক প্ৰয়াসক কিমান সন্মান কৰোঁ,সেই প্ৰশ্নটো অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।জুবিনৰ মৃত্যুৱে আমাক অসমৰ সাংস্কৃতিক সম্পদ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ কথাও সোঁৱৰাই দিয়ে।এজন শিল্পী এজন মানুহ। কিন্তু তেওঁৰ সৃষ্টি এটা সমাজৰ সম্পদ।সেয়েহে জুবিনৰ গান, সুৰ, চলচ্চিত্ৰ, সাক্ষাৎকাৰ, মঞ্চ-প্ৰদৰ্শন আৰু সৃষ্টিশীল যাত্ৰাক পদ্ধতিগতভাৱে সংৰক্ষণ কৰাটো ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ প্ৰতি আমাৰ দায়িত্ব।

১৯ ছেপ্টেম্বৰক আমি যদি কেৱল “জুবিনৰ মৃত্যুদিন” বুলি মনত ৰাখোঁ, তেন্তে দিনটোৰ অৰ্থ সীমিত হৈ পৰিব।ইয়াক আমি কৰিব পাৰোঁ অসমীয়া সংগীত আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰতি নতুন অঙ্গীকাৰৰ দিন।অসমীয়া ভাষাত নতুন গান সৃষ্টি হ’ব।নতুন শিল্পী আগবাঢ়িব।নতুন সুৰ পৰীক্ষা হ’ব।নতুন প্ৰজন্মই নিজৰ ভাষাত নিজৰ কথা ক’ব।তেতিয়াহে জুবিনৰ শিল্পীসত্তাৰ প্ৰকৃত উত্তৰাধিকাৰ বহন কৰা হ’ব।কাৰণ শিল্পীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ স্মৃতিসৌধ পাথৰেৰে নিৰ্মাণ নহয়,
শিল্পীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ স্মৃতিসৌধ হ’ল তেওঁৰ সৃষ্টিৰ পৰা জন্ম লোৱা নতুন সৃষ্টি।
জুবিন গাৰ্গৰ কণ্ঠত হয়তো আৰু কোনো নতুন গান শুনা নাযাব। কিন্তু তেওঁৰ সৃষ্টিয়ে যদি এজাক নতুন শিল্পীক নিজৰ ভাষাত গান গাবলৈ সাহস দিয়ে, তেন্তে তেওঁৰ শিল্পীজীৱন শেষ হোৱা বুলি ক’ব নোৱাৰি।তেওঁ তেতিয়াও জীয়াই থাকিব—এটা সুৰত,এটা শব্দত,এটা প্ৰতিবাদত,
এটা প্ৰেমৰ গীতত,এজন নতুন শিল্পীৰ সাহসত।
১৯ ছেপ্টেম্বৰ সেয়ে কেৱল এজন শিল্পীৰ মৃত্যুৰ দিন নহয়।ই এটা যুগক পুনৰ চোৱাৰ দিন।
এজন শিল্পীক হেৰুৱাই অসমে আচলতে নিজৰ সাংস্কৃতিক স্মৃতিৰ এটা ডাঙৰ অংশ হেৰুৱালে। এতিয়া প্ৰশ্নটো হ’ল—আমি সেই স্মৃতিক কেৱল চকুপানীৰে জীয়াই ৰাখিম নে সৃষ্টি, সংৰক্ষণ আৰু সাংস্কৃতিক দায়বদ্ধতাৰ মাজেৰে আগবঢ়াই নিম?সময়েই তাৰ উত্তৰ দিব।কিন্তু এটা কথা নিশ্চিত,জুবিন গাৰ্গৰ মৃত্যু তেওঁৰ কণ্ঠৰ অন্ত হ’ব পাৰে,তেওঁৰ সৃষ্টিৰ অন্ত নহয় আৰু সেইবাবেই ১৯ ছেপ্টেম্বৰ অসমবাসীৰ বাবে চিৰদিন হৈ থাকিব—এটা বেদনাৰ দিন,এটা স্মৃতিৰ দিন,
আৰু এজন শিল্পীক নতুনকৈ বুজি পোৱাৰ দিন।